در مسابقه بزرگ قصه نویسی کشور شرکت کرده ای.....فایل صوتی داستانت را فرستاده ام....مدام می گی مامان بیا یک بار دیگه ضبط کنیم خوب بشه برنده بشم اما مهلتش تمام شده.... دلت می خواهد جایزه ات آقا شیر بزرگ باشد.... شب خوابی که نتایجش می آید...که ده قصه از بین آن همه قصه به مرحله نهایی می رسد... تو هستی... ومن وقتی می خوانم پرهام دولتی از مشهد مقدس شوری در دلم بیدار می شود که مدت ها نبوده است... یک تجربه عالی... خوابی و نمی توانم بغلت کنم و چرخت بدهم و ببوسمت و بگویم داستانت برنده شده است.... پرهام نمی توانم از انبساط قلبم بگویم... از اینکه آن نوزاد کوچکی که لرزلرزان و با کلی ا

دیگر برای تو هم نمی نویسم....دنیا پر از کینه است...پر از حقد.... نوشتن از عشق دنیا را ادم ها را برمی انگیزاند تا همه چیز را به لجن بکشند.... عشق را خوبی را برنمی تابند...برایت اینجا نمی نویسم پسر ناز دوست داشتنی ام چون می ترسم....

عشق را نباید جار زد بقول ماربزرگ پرستو....

من این چهارسالگی پر شور تو را عاشقم پسر ناز و دوست داشتنی ام و از فکر اینکه روزی بزرگ شوی و خانه خالی شود از اسباب بازی هایی که روی اپن می گذاری یا برچسب هایی که توی بشقاب توی کابینت می یابم دلم می گیرد.... روزی که دیگر ناگهان با پیاله ای واژگون زیر فرش روبرو نشوم که می دوی و می آیی به من متذکر می شوی که من مورچه گرفتم برش نداری.... یا ناگهان می آیی توی آشپزخانه و با صدایی یواش می گویی هیس مارها خوابن...و مرادت از مارها خط های سرامیک هاست که از من می خواهی رویشان پا نگذارم و بعد یکدفعه با صدای بلند مارها را بیدار می کنی و دوتایی باید فرار کنیم.... من این دل سپردن

با آن چشم های درشت براقت التماس گونه نگاهم می کنی و میگویی مامان هیچ وقت نمیر! هیچوقت!قول بده!

نگاهت می کنم.... می گویی وقتی منم مردم بازم نمیر.....

از تبلور آرکی تایپ جاودانگی به این شکل در وجود تو قلبم می لرزد و فقط بغلت می کنم....

پرهام من ....

چهارپایه گذاشتی زیر پایت و داری بازی بچه ها را می بینی. کمی بعد می روی پایین.... بعد سروصدایتان می آید....دعوایت شده است....من نمی آیم پایین تا خودت حل کنی...تو هم نمی آیی بالا از من کمک بخواهی.. شب برای پدرت تعریف می کنی که گفتم با منم بازی کنین بچه ها گفتن تو کوچولویی...گویا عصبانی شدی ....حمید می پرسد خب بعد چی شد؟ می گویی هیچی دعوا شد.... جمید دوباره می پرسد دقیقا بعد از انکه گفتن تو کوچولویی تو چی گفتی؟ انگشتت را می آوری بالا و می گویی خودم بابا خودم دعوا رو شروع کردم... گفتم من کوچولو نیستم..... قیافه ات اینقدر خنده دار است .... پدرت دارد روش درست گفتگو در این شرایط

1 توی این سن آنقدر شلوغی های پسرانه داری که کم تر محو زیبایی و ظرافت و شیرینی ات می شوم.... دست پدرت را گرفته ای و داری راه می روی ...من از پشت دارم نگاهتان می کنم.... از توی مغازه پرنده فروشی درآمدید و می گویی با چه پرنده های زیادی آشنا شدم بابا..... و من به شما دو نفر نگاه می کنم.... اگر در زندگی شیرینی و لذتی باشد این لحظه یکی از آن لجظات است... 2 رفته ای از پایین چن برگ تبلیغاتی آورده ای و با دقت پشت شان نقاشی کرده ای و به من گفته ای قصه مو بنویس ....بعد گفته ای حالا وقت دوزیده شدنه( دوخته شدن)...برایت م دوزم و انتظار می کشی پدرت بیاید و کتابی را که نویسنده اش خودتی ، به